tag:blogger.com,1999:blog-80629658721330390022012-02-16T13:27:09.061+02:00ολόιδια ας μη γίνουνε τα διαφορετικά...Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.comBlogger101100tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-64167193467338603732009-09-26T19:49:00.005+03:002009-09-26T20:11:46.663+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/Sr5JPsRXN1I/AAAAAAAAAEM/SCZNQtppjYA/s1600-h/new+beginning.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385822738312542034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 241px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/Sr5JPsRXN1I/AAAAAAAAAEM/SCZNQtppjYA/s320/new+beginning.jpg" border="0" /></a> Πώς γέμισαν ξαφνικά τα κενά...?<span style="font-family:trebuchet ms;"> Τι να πώ? Αυτές οι "στιγμές" τελικά έχουν τόση δύναμη. Μια στιγμή ήταν αρκετή, μια λέξη και πήρα το μύνημα... Άνοιξα τα μάτια επιτέλους και άφησα την αύρα σας να καλύψει το γελοίο μαύρο της ψυχης... Πόσο τυχερή είμαι που σας θυμήθηκα ξαφνικά? Την κατάλληλη στιγμή... Πως γίνεται μετά από τόσο καιρό...?</span><br /><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Χαμογελώ... Το προκαλείτε.. Ταυτίζομαι μαζί σας, ζω ότι ζείτε και νιώθω αυτά που νιώθετε και να! Ήρθε πάλι αυτό το χαμόγελο, το αληθινό, που με τα χείλη μαζί γελούν και τα μάτια. Αυτό μου έλειψε... Πολύ...</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Αφήνω λοιπόν τα στερεότυπα, αφήνω τα βλέμματα που δειλιάζουν και κρατούν εικόνες από κόσμους ψεύτικους και ζητώ να ξεκινήσω ξανά... Απ'την αρχή ξανά στα ταξίδια σας... </span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span> </div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Μπορώ...?</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-6416719346733860373?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-35237320344438065702008-06-28T19:04:00.002+03:002008-06-28T19:09:46.868+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SGZhWe1XVMI/AAAAAAAAACc/dGUInafN-os/s1600-h/morning_by_betiti.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216964257217205442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SGZhWe1XVMI/AAAAAAAAACc/dGUInafN-os/s320/morning_by_betiti.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SGZg_tm5yQI/AAAAAAAAACU/wCu0NLf0EWU/s1600-h/76260459_672067b9a3_m.jpg"></a><br /><br /><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Βρέθηκε πάλι μόνη να κόβει βόλτες σε γραφικές γειτονιές της πόλης, να χαζεύει τα ξύλινα μπαλκόνια και τα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">πετρόχτιστα</span> σπίτια...Πόση ζωή άραγε είχαν κάποτε αυτά τα δρομάκια...? Πόσες καντάδες άκουσαν αυτά τα μπαλκόνια...? Ευχήθηκε στιγμιαία και χωρίς να το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">καλοσκεφτεί</span>, να μπορούσε να γευτεί έστω και λίγο εκείνη την εποχή...<br /><br /></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">Έρωτας, ζωή, αγωνία... Που πήγαν όλα σήμερα?</span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div align="left">Δύο τρεις περαστικούς συνάντησε όλους κι όλους, μα κανενός το βλέμμα δεν νοσταλγούσε εκείνες τις εποχές. Βλέμματα πλέον άψυχα, πεζά, που μόνη τους έγνοια είναι η επιβίωση... </div><div align="left"></div><br /><div align="left"><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">Κάθισε</span> σε ένα παγκάκι και προσπαθούσε να εμπεδώσει πόσο σκληρός μπορεί να γίνει τελικά ο άνθρωπος... Κοίταξε ψηλά τα αστέρια με το βλέμμα γεμάτο παράπονο... Το χαμόγελο όμως δεν άργησε να ζωγραφιστεί στο πρόσωπο της. Πρόσεξε πως το καθένα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">από τα</span> αστέρια έδινε τη δικιά του ξεχωριστή πινελιά <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">σ' αυτό</span> το μαύρο ουρανό και όλα μαζί δημιουργούσαν αυτό τον τέλειο πίνακα... </div><div align="left"></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">Γιατί να μην είμαστε και μεις αστέρια σκέφτηκε...</span> </div><div align="center"></div><div align="left"></div><div align="left">Η σκέψη όμως χάθηκε γρήγορα σαν κεραυνός αφήνοντας της μια απογοήτευση, που ίσως χαθεί την επόμενη φορά που θα κοιτάξει ψηλά και θα ευχηθεί να ήταν κι αυτή ένα αστέρι σε ένα μαύρο ουρανό... </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-3523732034443806570?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-49731813573371851872008-06-23T23:44:00.004+03:002008-06-24T00:10:17.455+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SGAQLirpUSI/AAAAAAAAACM/7-sjaMfdav0/s1600-h/i%27m+good.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215186158969508130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SGAQLirpUSI/AAAAAAAAACM/7-sjaMfdav0/s320/i%27m+good.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Πάλι πίσω και πόσο χαίρομαι... Μακρυά για λίγο, μα και πάλι τόσο κοντά. Αχ ρε Ελλάδα, πάλι με ξεγέλασες και ξεχάστηκα. Ποτέ μου δεν θα σε χορτάσω!!! Άντε και έχω τόσα να διαβάσω, να μάθω πως νιώθατε κάθε μέρα... Σας μάγεψε το φεγγάρι καμιά νύχτα? Σας ταξίδεψε η θάλασσα? Ο ήλιος μου? Η δύση και η ανατολή μου...? Για που πετάξατε? Όλα θέλω να τα διαβάσω, να σας νιώσω... Και ξεκινάω λοιπόν... Μου έλειψαν αυτά τα ταξίδια...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-4973181357337185187?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-56149776747603220832008-05-28T02:27:00.002+03:002008-05-28T02:30:59.081+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SDyXuRy3baI/AAAAAAAAACE/lA_iyo8fU_8/s1600-h/fly_by_ASapolas.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205202090639977890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SDyXuRy3baI/AAAAAAAAACE/lA_iyo8fU_8/s320/fly_by_ASapolas.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">"-Κόκκινο φανάρι! Σταμάτα!</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">-Ναι, συγχώρα με..</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">-Πάλι αφηρημένη?</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">-Όχι απλά... Είδες το πουλί που μόλις πέρασε? Το κοίταξα στα μάτια και με προσκάλεσε... "Πάμε!" μου είπε και έφυγα. </span></div><blockquote></blockquote><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Περάσαμε από πάρκα γεμάτα παιδιά. Άκουγα το γέλιο τους και όχι σειρήνες περιπολικών. Πεδιάδες και βουνά καταπράσινα και όχι καρβουνιασμένα. θάλασσες που δεν είχαν μαύρο χρώμα, μα μαγικό μπλε και πράσινο. Είδα δρόμους με ποδήλατα και παιδιά ξυπόλυτα, μα όλα γελούσαν... </span></div><blockquote><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></blockquote><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">"Πετάω?" ρώτησα, χωρίς όμως αυτή τη φορά να έχω την ανάγκη να ακούσω μια απάντηση... Δεν ήθελα να ακούσω καμία απάντηση! </span></div><blockquote><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></blockquote><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Αγορές και παζάρια, με κυρίες να δοκιμάζουν τα μεταξωτά μαντήλια, τα κεντημένα με λαχτάρες από μάνες που θα τάιζαν πέντε παιδιών στόματα... "Πάμε, μην κάθεσαι!" μου είπε και βρέθηκα να χαζεύω άγρια ζώα να παλεύουν για ένα κομμάτι κρέας. Παρακάτω άντρες φορτωμένους με τους καρπούς της φύσης, αποτέλεσμα κόπων, που θα εξαργυρώνονταν σύντομα σε τροφή για την οικογένεια... Τότε άνοιξε τα φτερά του ξαφνικά και ζωντάνεψαν μπροστά μου όλα τα...</span></div><blockquote><p align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></p></blockquote><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">-Πράσινο φανάρι! Προχώρα. Δεν ακούς που κορνάρουν...?</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">-Ναι, συγχώρα με.. Νόμισα πως.. "</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-5614977674760322083?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-59924651590249819072008-05-24T05:23:00.003+03:002008-05-24T17:11:42.939+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SDgLOhy3bWI/AAAAAAAAABY/aF6QieSaIBU/s1600-h/i%27m+free.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203921713644399970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SDgLOhy3bWI/AAAAAAAAABY/aF6QieSaIBU/s320/i%27m+free.jpg" border="0" /></a> <div><span style="font-family:trebuchet ms;"><blockquote><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></blockquote><br /><br /><div align="left">Κοιτάς τα μάτια μου γεμάτος απορία... </div><blockquote></blockquote><div align="center"></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Ξέρω...</span><br /></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ψάχνεις τη θλίψη και τα δάκρυα που λογικά θα έπρεπε να είχε προκαλέσει η σκληρή φυγή σου. Δίκιο έχω? </div><blockquote></blockquote><div align="center"></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Μην ψάχνεις πια.. Κανένα σημάδι σου δεν θα βρεις εδώ. Έκλαψα φεγγάρι μου και πόνεσα πολύ.. Κλείστηκα και χάθηκα. </div><blockquote></blockquote></span><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Μια νύχτα όμως μου μίλησαν τ' αστέρια, μου είπαν λόγια μυστικά.</span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;">Άνοιξε η πόρτα της ψυχής και η καρδιά μου πλημμύρισε με φως. </span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Κοίταξα το φεγγάρι και ρούφηξα όλη του τη μαγεία, ξορκίζοντας τις νύχτες που το κοίταζες και ευχόσουν να μπορούσες να το κλέψεις και να μου το φορέσεις φυλαχτό...</div><blockquote></blockquote></span><div align="left"><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:Trebuchet MS;">Άνοιξαν τα μάτια μου που ήταν καιρό ερμητικά κλειστά </span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:Trebuchet MS;">και δέχθηκαν τα χρώματα της αυγής και τις υποσχέσεις μιας νέας μέρας, μιας νέας ζωής... Παίρνω μια βαθιά αναπνοή λοιπόν,</span></div><div align="left"><span style="font-family:Trebuchet MS;">γεμίζω τα πνευμόνια μου με όλη τη γλυκιά αγωνία που μπορεί να νιώσει μια ψυχή και κάνω το πρώτο βήμα... </span></div><div align="center"><span style="font-family:Trebuchet MS;">Δεν φοβάμαι κι αν πέσω, </span></div><div align="left"><span style="font-family:Trebuchet MS;">ούτε αν χτυπήσω. Θα βάλω πάλι μπρος τα δυο μου χέρια, θα κοιτάξω ψηλά και θα σηκωθώ.</div><blockquote></blockquote><div align="center"><span style="font-size:130%;">Και ξανά...</div><blockquote></blockquote><div align="left"></span><span style="font-size:85%;">Κάνε μου μια χάρη όμως.. Το κομματάκι της καρδιάς μου που κρατάς να το προσέχεις. Αν πονέσεις καμιά φορά, κράτα το σφιχτά και θα δεις πως πάλι κοντά σου θα με φέρει.. Σου υποσχέθηκα πως πάντα θα είμαι δίπλα σου και το εννοούσα. Σ'αγαπώ μα άσε με τώρα..</span><br /></div><blockquote></blockquote></span><br /><div align="justify"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-5992465159024981907?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-15999170686308968732008-05-20T00:04:00.001+03:002008-05-21T00:12:28.135+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SDC9rs-fFoI/AAAAAAAAABQ/2NL7NZr_or0/s1600-h/laughter_by_lauafer.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201866128118191746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SDC9rs-fFoI/AAAAAAAAABQ/2NL7NZr_or0/s320/laughter_by_lauafer.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">"Αυτό το <strong><span style="color:#ff6600;">γέλιο</span></strong> σου είναι <strong><span style="color:#ff6600;">ζωή</span></strong>. Σαν <strong><span style="color:#ff6600;">οξυγόνο</span></strong> που τρυπώνει στα πνευμόνια μου από το πουθενά. Σαν <strong><span style="color:#ff6600;">δάκρυ</span></strong> που κυλά χωρίς κανένα λόγο και σαν <strong><span style="color:#ff6600;">χαμόγελο</span></strong> που σκάει ανύποπτα με ότι πιο χαζό. Περίεργο... Πόσος <strong><span style="color:#ff6600;">έρωτας</span></strong> τελικά? Πόση <strong><span style="color:#ff6600;">αγάπη</span></strong> μπορεί να αντέξει κάποιος?</span><br /></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Trebuchet MS;">Σαν <strong><span style="color:#ff6600;">αστέρι</span></strong> που λάμπει μόνο του εκεί <span style="color:#ff6600;">ψηλά</span> στο πουθενά και το μόνο που του δίνει <strong><span style="color:#ff6600;">δύναμη</span></strong> είναι πως κάποιες μοναχικές <strong><span style="color:#ff6600;">ψυχές</span></strong> και κάποιες διψασμένες <strong><span style="color:#ff6600;">καρδιές</span></strong>, κάνουν <strong><span style="color:#ff6600;">ευχές</span></strong> στο όνομα του. Σαν αστέρι και συ... Σ'ένα μαύρο ουρανό που δε χωράει τα όνειρα σου. </span><br /></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Trebuchet MS;">Δεν είσ' εσύ αστέρι μου για μαύρους ουρανούς. Εσύ είσαι για <strong><span style="color:#ff6600;">θάλασσες</span></strong> καταγάλανες, γεμάτες <strong><span style="color:#ff6600;">φαντασία</span></strong> και <strong><span style="color:#ff6600;">μυστήριο</span></strong>. Για κόσμους άλλους, ξωτικούς, με πλάσματα αέρινα που δεν χωράει ο νους..." </span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;">Αυτά ήθελα να πω χθες βράδυ! Δεν το έκανα όμως. :) </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-1599917068630896873?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-81379379366675677372008-05-17T04:50:00.000+03:002008-05-17T12:04:37.749+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SC25Sc-fFnI/AAAAAAAAABI/AnUHstm9ubA/s1600-h/tenderness_by_amybabybutterfly.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201016871349851762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SC25Sc-fFnI/AAAAAAAAABI/AnUHstm9ubA/s320/tenderness_by_amybabybutterfly.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Είναι </span><span style="font-family:trebuchet ms;">κάτι στιγμές τρυφερές και λεπτές<br />Σαν κλωστές τυλιγμένες σ’ αδράχτι<br />Σε γυρνούν απαλά σε μεθούν σιωπηρά<br />Σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι<br /><br />Για όλα αυτά που ζητάς<br />Για πολλά που πονάς<br />Για το τίποτε μιας ευτυχίας<br />Και γυρνάς σαν τρελός<br />Του καθρέπτη εαυτός<br />Θύμα, θύτης κακής συγκυρίας<br /><br />Πλημμυρίζουν το χθες μαγεμένες σκιές<br />Που ξωπίσω μου γράφουν τροχιά<br />Με κρατούνε θαρρώ σαν αλήθειες παλιές<br />Σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά<br /><br />Είναι κάτι στιγμές σαν μικρές πινελιές<br />Ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει<br />Λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά<br />Για να δώσουν του τόπου τη γνώση<br /><br />Για τους κήπους της γης<br />Για το ροζ της αυγής<br />Για το κύμα που απόμεινε μόνο<br />Να χαϊδεύει με αφρούς<br />Τους πικρούς μας καημούς<br />Και να διώχνει της πίκρας τον πόνο</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">Μακάρι αυτές οι "στιγμές", οι πολύτιμες, οι δυνατές να μην σταματήσουν ποτέ να γεμίζουν τη ζωή μας... </span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">Σας εύχομαι μια πορεία γεμάτη "στιγμές", που θα εμπνεύσουν και θα είναι η αφορμή για τα πιο όμορφα και αληθινά ταξίδια της ψυχής σας... </span><br /></div><br /><p><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=kqU5gEvFFbA">http://www.youtube.com/watch?v=kqU5gEvFFbA</a></span></p><br /><p><span style="font-size:85%;"></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-8137937936667567737?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-19832240786964646682008-05-16T00:04:00.001+03:002008-05-16T00:06:33.957+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SCykMs-fFmI/AAAAAAAAABA/MhUljeJBuug/s1600-h/Of_the_Moon_by_FallingToPieces.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200712207844709986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SCykMs-fFmI/AAAAAAAAABA/MhUljeJBuug/s320/Of_the_Moon_by_FallingToPieces.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Πάλι μπροστά μου βρέθηκε με τα γνωστά του κόλπα... </span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Πως γίνεται αυτή η λάμψη του με την πρώτη ματιά να με μαγεύει? Χάνονται οι λέξεις, σαλεύω ξαφνικά και αφήνομαι στο έλεος του. Με ταξιδεύει πάντα με τόση ευκολία. Με παίρνει αλλού, μακρυά... Εκεί που κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει. Σβήνει όλη την πίκρα και τη συννεφιά που έσπειραν στην ψυχή μου... </span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάθε βράδυ περιμένω με αγωνία να το δω, να νιώσω τα χρώματα του τα μυστήρια να τρυπώνουν στη ματιά και να με κλέβουν. Για αλλού, στο δικό του αλλού. Η αύρα του να γίνεται ένα με τη δικιά μου και να μεταφέρεται σε άλλες διαστάσεις.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Τ'αφήνω καμιά φορά... Μην το κουράσω, μη με βαρεθεί.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Πως μπορεί μια ψυχή να γαληνεύει με μια εικόνα? Να ταξιδεύει και να ονειρεύεται με κάτι τόσο μακρινό? </span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Μαζί του... Μαγεία... Φεγγάρι μου...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-1983224078696464668?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-1094805977532803192008-05-10T04:50:00.000+03:002008-05-12T16:24:31.576+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SCWYyjFTKTI/AAAAAAAAAA0/97HFGNG9nzg/s1600-h/I+will+rise+again....jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198729339047455026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SCWYyjFTKTI/AAAAAAAAAA0/97HFGNG9nzg/s320/I+will+rise+again....jpg" border="0" /></a> <div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Είχα τον ήλιο στην καρδιά και σου έδωσα το φως του. Είχα την θάλασσα κρυμένη στα μάτια μου και σου χάρισα όλη της τη γαλήνη και το απέραντο της μυστήριο... Και το φεγγάρι? Αυτό το φεγγάρι που κρατούσα αγκαλιά κάθε που έπεφτε η νύχτα...? Στο χάρισα κι αυτό... Ακόμα και τα όνειρα που μου φύλαγαν τα αστέρια κάθε βράδυ, τ' άπλωσα μπροστά σου και τα άφησα απροστάτευτα. Τα πήρες και χάθηκες, έσβησες... Έφυγες πριν καν προλάβεις να μου δώσεις κάτι. Μα τι να μου δώσεις μάτια μου, αφού τίποτα δεν είχες...?<br />Κοιτάω λοιπόν την ανατολή και παίρνω απ'τον ήλιο ξανά φως... Αγναντεύω τη θάλασσα και μου χαρίζει απλόχερα τη γαλήνη και το μυστήριο, που με τόση ευκολία νόμισες πως μου στέρησες.. Χάνομαι στην όψη του φεγγαριού τα βράδια και αυτό με αγκαλιάζει, για να σου δείξει πως είναι ακόμα εκεί. Και τα αστέρια...? Αχ αυτά τα αστέρια μου... Πετάγονται ξανά μπροστά μου, κλείνοντας μου το μάτι και ξεκινάμε μαζί το ταξίδι στο όνειρο... Και πάμε...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-109480597753280319?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062965872133039002.post-82562513298221493752008-05-09T00:33:00.000+03:002008-05-12T16:25:18.391+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SCV7eDFTKOI/AAAAAAAAAAQ/MZ1FXyTzo_w/s1600-h/colorado-sunrise-1a.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198697101022931170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_PSJmTsdqrQQ/SCV7eDFTKOI/AAAAAAAAAAQ/MZ1FXyTzo_w/s320/colorado-sunrise-1a.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Μπορεί να νύχτωσε πια, μα εγώ θα πω καλημέρα...</span><br /><br /><span style="font-family:Trebuchet MS;">Καλημέρα στη ζωή λοιπόν, σε όλα και σ'εσάς...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8062965872133039002-8256251329822149375?l=disikaianatoli.blogspot.com' alt='' /></div>Δυση και Ανατοληhttp://www.blogger.com/profile/08597216987146064960noreply@blogger.com0